Οι πολύτεκνοι γράψανε την ιστορία του ελληνισμού!

Αναδημοσιεύουμε άρθρο του Αντώνη Γ. Καλύβα, όπως δημοσιεύθηκε στην εφ. Ελευθερία 13-03-2011.

Τα χρόνια εκείνα - μπρος πίσω την δεκαετία του 1930 - σπάνια έβρισκες οικογένεια με 2-3 παιδιά. Οι πολλές είχαν 4,5,6,7 και 8 παιδιά. Ολα τα χωριά και οι οικισμοί γεμάτα μαθητόκοσμο που τα μάζευε το χαρμόσυνο κελάηδημα της καμπάνας, τότε.Σήμερα βασιλεύει σιωπή, στα σχολεία λουκέτο. Η καμπάνα δεν κελαηδά. Σε ολόκληρη την επαρχία αραιά και που υπήρχε γιατρός. Γυναικολόγος; Ούτε κατά διάνοια, ούτε νοσοκομείο εκτός από το υποτυπώδες - με δύο δωμάτια - Αλεξανδράκειο Καλαμάτας για ολόκληρη την Μεσσηνία. Πάμπτωχη και η δύστυχη πατρίδα.Μια γιαγιά - σε κάθε χωριό - πολύτεκνη και η ίδια «η κυρούλα» όπως την αποκαλούσαν, παραστεκόταν στον τοκετό της κάθε μάνας, σαν νοσοκόμα, σαν γιατρός, σαν επιστήμη! Τα περισσότερα σπίτια - τότε - χαμοκέλες. Εκεί γεννούσαν πάνω σε ένα τσόλι! Μοναδικό φάρμακο, μια κούπα μέλι για κάτι ζεστό και ένα μπουκάλι καλό κρασί στο φτωχό φαγητό για να «στυλωθεί η λεχώνα», μέχρι να σαραντίσει και μετά πάλι στις έξω δουλειές, το μωρό στη νάκα, στον ώμο και κάθε δύο χρόνια άλλο παιδί. Φτώχια, τσυτσυρίλα, αλλά θαυμαστή ηρωική προσπάθεια στον αγώνα της ζωής. Πολύ δύσκολα χρόνια! Δυνατότητες δεν υπήρχαν να ζήσουν τα παιδιά στο χωριό.
Ετσι, πάνω στον ανθό της ηλικίας τους διέξοδος βρέθηκε η μετανάστευση. Λίγοι προς Ευρώπη, λιγότεροι προς Αφρική, πολλοί προς Καναδά και το μεγάλο «τσουνάμι» προς Αυστραλία. Αποτέλεσμα; Δύσκολα βρίσκετε οικογένεια σήμερα χωρίς μετανάστη! Γλέντι στο σπίτι με το συγγενολόι και τους συγχωριανούς. Και όταν σηκωνόταν όρθιος ο μετανάστης... δάκρυα, αναφιλητά, αναστεναγμοί, γοερές κραυγές, αγκαλιές, φιλιά και ξεκινούσε με «προίκα» 2-3 βαλίτσες και πολλές ευχές από ολόκληρη την παρέα. Στις νέες τους πατρίδες οι μετανάστες, πέσανε με τα μούτρα στην δουλειά, περάσανε πίκρες, στεναχώριες, προσβολές, δυσκολίες, δεχτήκανε πιέσεις αλλά δεν το βάλανε κάτω.Φανήκανε δυνατοί, σαν το ελατήριο, το οποίο όσο το πιέζεις τόσο δυναμώνει! Και σήμερα έρχονται ευχάριστα, ελπιδοφόρα μηνύματα από όλες τις χώρες, από όλα τα σημεία του πλανήτη. Τα ελληνόπουλα παιδιά των απανταχού μεταναστών, πλημμύρισαν τα πανεπιστήμια των χωρών αυτών και παράλληλα εργάζονται σε όλους τους επιστημονικούς κλάδους. Και όχι μόνο.

Προχωρούν και στην ενεργό πολιτική ζωή. Στην Αυστραλία κυρίως στην τελευταία 20ετία κάθε κόμμα εξουσίας συμπεριλάμβανε και Ελληνα υπουργό. Στην πρόσφατη νέα αυστραλιανή κυβέρνηση συμμετέχει και ορκίστηκε υπουργός ο πατριώτης μας Νίκος Κότσιρας από του Χανδρινού! Πέρα από όλα αυτά, η Μελβούρνη είναι σήμερα η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδος μετά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη με 400.000 Ελληνες.Ποιοι ήσαν οι μετανάστες; Πάντως όχι μοναχογιοί και μοναχοθυγατέρες. Ησαν παιδιά πολυτέκνων! Στις αρχές του 1900, μετανάστευσαν στην Αμερική πάνω από 300.000 ελληνόπουλα. Σήμερα η ελληνική αυτή παροικία αριθμεί 3.000.000 περίπου! Είναι το άξιο και δυνατό «λόμπι» που αγωνίζεται, προσπαθεί, προωθεί προβλήματα της πατρίδας! Πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν εκατοντάδες επιστήμονες και άλλες προσωπικότητες κύρους ακόμα και στον πολιτικό στίβο. Ο πατριώτης μας Αγκνιου από τους Γαργαλιάνους αντιπρόεδρος της Αμερικής, ο Δουκάκης παραλίγο πρόεδρος της Αμερικής, κ.ά. Ποιοι ήσαν όλοι αυτοί οι χιλιάδες μετανάστες του 1900; Πάντως όχι μοναχογιοί, όχι μοναχοθυγατέρες. Ολα αυτά που μέχρι τώρα αναφέραμε, ανάγονται στον 20ό μ.Χ. αιώνα.